Gazeta Kritika-Lajme � Tags � KulturÃ«

Permalink per 'Dy albume të reja Jazz të kitaristëve Paul Brown dhe Peter White'

06:22

Dy albume të reja Jazz të kitaristëve Paul Brown dhe Peter White

Kitaristët Paul Brown dhe Peter White janë gjigantë të jazz-it të qetë. Secili prej tyre ka luajtur së bashku me disa nga yjet më të mëdhenj të muzikës. Në disqet e fundit solo të këtyre dy artistëve shfaqen shumë emra të njohur të së kalurës.

Paul Brown mund të konsiderohet si shpikësi i një nën-kategorie krejtësisht të re të xhazit, "Funk-u i qetë". Në fakt, nota funk-u dëgjohen gjatë gjithë albumit të tij të fundit "The Funky Joint", së bashku me përzierjet e tij të zakonshme të muzikave instrumentale pop, jazz dhe R&B. Emrat e bashkëinterpretuesve në album përfshijnë saxophonistët Boney James dhe Euge Groove, si dhe veteranin e pianos Bob James në pjesën "Backstage Pass".

Pauli ishte i destinuar të bëhej muzikant. Prindërit e tij, të cilët kishin kënduar me Mel Torme-in dhe Barbra Streisand, i mbështetën plotësisht përpjekjet e tij muzikore të hershme. Ai mësoi të luajë në bateri në moshën 5 vjeçare dhe kitarën dy vjet më vonë, duke vendosur bazat për karrierën e tij të gjatë dhe të frytshme si interpretues, kompozitor dhe producent.

Fitues i dy çmimeve Grammy, Paul Brown beson në principe elementare. Ai thotë: "Kur diçka më emocionon, atëherë unë e di se është diçka e mirë."

Kjo ishte "Montreux" nga albumi i ri i Paul Brown-it "The Funky Joint".

Një nga bashkëpunëtorët e Paul-it prej një kohe të gjatë është kitaristi Peter White, i cili kohët e fundit, për herë të parë, u rendit në krye të klasifikimit të albumeve më të mirë Jazz me "Here We Go".

Peter White u rrit duke dëgjuar The Beatles në radio, në Angli - vendlindja e tij. Një kitarist autodidakt, më vonë ai i shtoi repertorit të tij flautin, pianon dhe klarinetën. Ai ka bashkëpunuar me këngëtarin e folk-rokut Al Stewart, yllin e pop-it Basia (Bash-ah) dhe personazhe të tjerë, përpara s të fillonte karrierën e tij si solist në vitin 1990.

Në këngën prej së cilës merr emrin albumi "Here We Go" interpreton edhe saksofonisti David Sanborn, që Peter White e quan "një legjendë për mua dhe për çdo muzikant që unë njoh."

Permalink per 'Lorraine Feather nxjerr në treg një tjetër album të veçantë'

06:55

Lorraine Feather nxjerr në treg një tjetër album të veçantë

[Lajmi i Plote] Zeri Amerikes

Kantautorja Lorraine Feather është e njohur për këngët e saj jazz që argëtojnë publikun me gërshetimet dhe format e papritura të tyre. Në albumin e saj të ri "Tales of the Unususal" ka shumë shembuj të këtij lloji muzikor të pazakontë.

Nuk ndodh çdo ditë që të dëgjoni një melodi jazz të frymëzuar nga filmi "Të dyshuarit e zakonshëm". Apo një kënge teksti i të cilës të jetë bazuar mbi një episod të serisë televizive “The Twilight Zone”. Lorraine Feather, gjithashtu, përshtati tekstin me muzikën e filmit të Frederico Fellinit, “Xhulieta e shpirtrave”. Këto janë vetëm disa nga ‘Legjendat e saj të pazakonta’, që është edhe titulli i albumit të ri, i cili u cilësua nga faqja e internetit allaboutjazz.com si "i thellë, i errët dhe i veçantë".

Lorraine ishte e destinuar për një jetë në skenë. Nëna e saj ishte këngëtare e një grupi të suksesshëm, ndërsa babai i saj ishte kompozitori dhe kritiku i njohur i jazz-it Leonard Feather. Pas një kohe të shkurtër në universitet, ajo vendosi të vinte në provë aftësitë e saj si aktore dhe u zhvendos nga Los Angelesi në Nju Jork, për të punuar në teatër muzikor. Ajo mori pjesë në shfaqe brenda dhe jashtë Broadway-it, përpara se të fillonte punën më fitimprurëse si këngëtare në klub nate.

Pas kthimit në Kaliforni, ajo u bë pjesë e treshes Full Swing, duke fituar në të njëjtën kohë reputacion si një autore e re tekstesh për këngë jazz. Interpretimet solo të Lorraine Feather, që nisën në vitin 1997, kanë shkaktuar shpesh komente të forta, dhe albumi i ri i veçantë "Tales of the Unususal" nuk bën përjashtim.

Lorraine shkroi një tekst për pjesën "Jubilee Stomp" të kompozitorit Duke Ellington dhe e titulloi "Indiana Lana", një homazh për një personazh të sajuar, e cila është atlete nga Gary, e Indianës.

Mes bashkëpunëtorëve të albumit të ri të Lorraine Feather bëjnë pjesë emra si kitaristi Grant Geissman, pianistët jazz Russell Ferrante dhe Shelly Berg, violinisti Charles Bisharat dhe bateristi Gregg Field.

Bashkëshorti i artistes, bateristi i jazz-it Tony Morales, bashkëpunoi me të për një nga këngët e albumit, që flet për një vajzë të re, e fiksuar me numrin pesë. Kënga titullohet "Five".

Permalink per 'Renee Fleming, sopranoja më e dashur për amerikanët'

04:57

Renee Fleming, sopranoja më e dashur për amerikanët

[Lajmi i Plote] Zeri Amerikes

Nëse shikon thjesht të ardhurat nga shitjet, muzika “country” është muzika më popullore në Shtetet e Bashkuara, pasuar nga muzika pop dhe hip-hop. Megjithatë, një soprano ka arritur të sigurojë famë dhe sukses edhe jashtë botës së muzikës klasike. Në vazhdim një portret i sopranos Renee Fleming, e njohur si “diva” e popullit:

Po dëgjoni Renee Fleming, një nga sopranot më të njohura në botë, në një arie nga opera “La Wally” “La ((VUH’ lee)) e Alfredo Catalanit. Kjo është një nga ariet e shumta që e kanë bërë artisten të mirënjohur.

Sopranoja ka interpretuar para pjesëtarëve të familjeve mbretërore e presidentëve të ndryshëm, por e kaluara e saj ka qenë shumë më e thjeshtë. Ajo u rrit pranë qytetit Rochester, afro 500 km nga Teatri Metropolitan i Operas në Nju Jork, epiqendra e muzikës klasike në Shtetet e Bashkuara. Prindërit e saj ishin mësues muzike në shkolla publike.

“Prindërit e mi këndonin. Ata këndonin duet dhe jepnin mësime muzike. Gjithmonë kur mblidheshim për darkë diskutoheshin edhe nxënësit dhe shfaqjet e tyre muzikore. Kur shkonin për udhëtime, gjithmonë këndonim në makinë”.

Megjithë këtë përvojë në fëmijëri, Renee kishte turp dhe ndjente emocione në skenë. Momenti vendimtar ishte gjatë studimeve universitare kur konkuroi për t’u bërë pjesë e një kompleksi xhazi dhe u bë këngëtarja e rregullt e grupit.

“Gjatë interpretimit duhej edhe të komunikoja me spektatorët, që për mua ishte traumatike. Por gradualisht fillova të ndjehem më e sigurtë. Të rinjtë kanë aftësinë të përshtaten. Ky ishte hapi i parë në rrugën time”.

Sopranija Fleming njihet për ngrohtësinë e interpretimit, siç e tregon edhe ky interprtim i një kompozimi të Shubertit. Ndryshe nga shumë artistë të tjerë klasikë, ajo komunikon direkt me spektatorët, gjë që i ka shtuar radhët e admiruesve të saj me shumë simpatizantë të rinj.

Zonja Fleming pohon se shumë njerëz e shohin operan dhe muzikën klasike si diçka të huaj. Ajo përpiqet t’i bëjë për vete gradualisht:

“Shumë njerëz pëlqejnë pjesë që i njohin. Përgjithësisht muzikën lirike të fundit të shekullit XIX dhe fillimit të shekullit XX. Puçini është kompozitori kryesor në koncertet që jap”.

“… Por unë përfshij edhe kompozime që mund të mos jenë krej të njohura, por janë shumë të bukura”.

“Këngë për Hënën” nga kompozitori çek Antonin Dvorzhak, dikur jo shumë e njohur, tani është bërë një ndër pjesët e njohura në interpretimet e sopranos.

Renee Fleming ka regjistruar albume në zhanra të ndryshme që nga kompozime të Olivier Messiaen ((MEH’ see anne)) tek recitimi muzikal francez Poemes pour Mi tek interpretimi zhaz Touch the Hand of Love, apo Stepping Stone from Dark Hope, që i përket rrymës muzikore Indy Rock.

Megjithëse elementi më i fortë i saj është opera, ajo përpiqet që të ndihmojë të tjerët të gjejnë kënaqësinë që sjell çdo formë e krijimtarisë artistike.

Permalink per 'Gay Davis ka krijuar programin e tij të interpretuar nga vet ai me titull “The Adventure of Fishy Waters”.'

07:54

Gay Davis ka krijuar programin e tij të interpretuar nga vet ai me titull “The Adventure of Fishy Waters”.

[Lajmi i Plote] Zeri Amerikes

Gay Davis është një mjeshtër i muzikës Blues. Ai është këngëtar, hartues tekstesh, kitarrist, inetrpreton në harmonikë aktër, dhe siç do të mësojm në pjesën në vazhdim, ai ka krijuar programin e tij të interpretuar nga vet ai me titull “The adventure of fishy waters”.

Fishy Waters ështe një figurë që gjatë periudhës së Depresionit të Madh këndonte e tregonte histori kudo ku udhëtonte në jugun e Shteteve të Bashkuara. Fishy u zbulua nga Guy Davis, i cili e përdori emrin e tij gjatë turneut dhe interpretimit të pjesës: “The adventures of Fishy Watres: In Bed with the Blues”.

Guy e trashëgoi talentin për të interpretuar nga prindërit e tij, aktorët Ruby Dee dhe Ossie Davis. Ai thtoë se asnjëherë nuk u ndje i detyruar që të ndiqte hapat e tyre dhe se ndonëse ai ka interpretuar në shumë pjesë skenike, muzika është dashuria e parë e tij.

“Nëna dhe babai im ma bënë të qartë se unë duhet të shkoja në shkollë dhe të merrja arsimimin e duhur. Ata nuk ishin shumë të interesuar nëse unë isha i përfshirë në botën e artit ose jo, sepse për t’a të inetrpretoje, të ishe regjisor, të lexoje skenaret etj ishte puna e tyre. Unë doja t’i largohesha kësaj rruge, doja të isha vetvehtja. Ndaj zgjodha muzikën”.

Guy shkroi shfaqen e tij me titull “The adventures of Fishy Waters” ndërsa punonte në pjesën e Broadwayit “Mule bone”. Që nga viti 1994, ai e paraqiti shfaqen e tij përpara publikut, me pjesmarrjen e tij nëpër turne ose nëpër mbrëmje muzikore. Për regjistrimin e saj duhej një impenjim po aq i madh:

"U ulua në studio e nisa të interpretoj me kitarrë të gjithë pjesën. Më pas nisa montzhin e saj dhe vendosjen e efekteve zanore. Doli një pjesë e mrekullueshme e cila iu bashkanjgjit muzikës bluz”.

Duke e quajtur muzikë folk të jugut apo bluz të Misisipit- Gay Davis i referohet shfaqes së tij si një përçues i traditës së rrëfenjave të vjetra. Ai beson se në ditë e sotshme rrëfimi i tregimeve apo historive është diçka e rrallë:

“Në Amerikë media jep gjatë gjithë kohës programe argëtuese, ju mund të ndryshon kanalin në çdo kohë dhe shihni diçka. Kjo nuk e bën të nevojshme që të mblidhemi si dikur me një kitarrë për të folur e kënduar sëbashku”.

Guy vizitoi kohët e fundit Zërn e Amerikës ku ai interpretoi disa pjesë të programit të tij me titull “The Adventures of Fishy Waters: In Bed with the Blues” , mes tyre edhe pjesa “Candy Man”.

Permalink per 'Muzeu i Pafajësisë në Stamboll, reflektim i romanit me të njëjtin titull të Pamukut'

07:51

Muzeu i Pafajësisë në Stamboll, reflektim i romanit me të njëjtin titull të Pamukut

[Lajmi i Plote] Zeri Amerikes

Muzeu i Pafajësisë i hapur së fundmi në Stamboll përshkruan historinë e trazuar të viteve ’60 dhe ’70 dhe e ka marrë temën nga libri me të njëjtin titull i nobelistit Orhan Pamuk. Korrespondenti i Zërit të Amerikës Dorian Jones njofton nga Stambolli për shkrimtarin dhe muzeun e tij.

Fituesi i çmimit Nobel për letërsinë Orhan Pamuk thotë se Muzeu i Pafajësisë është i veçantë dhe i përkushtohet jetës dhe kohës së personazheve letrare të librit të tij “Muzeu i Pafajësisë”, Kemal dhe Fusun.

“Ne përpiqemi të rikrijojmë atmosferën e romanit, ndërthurur me Stambollin melankolik të viteve ’60 dhe ’70 dhe të përftojmë një hapësirë nostalgjie dhe të pazakontë, përmes objekteve jetësore të vërteta dhe të zakonshme”.

U deshën thuajse dy dekada për të realizuar muzeun që ndodhet në një banesë të shekullit të 19-të ku janë vendosur 83 stenda dhe ekspozita për të pasqyruar 83 kapitujt e librit. Ashtu si në roman, ku vetë Pamuk shfaqet si një nga personazhet, shumë nga materialet në muze janë të vetë autorit.

“Unë përdora fotografitë e mia personale dhe objekte që paraqiten sikur janë të personazhit të librit. Nuk është lehtë t’i identifikosh, kështu që në Muzeun e Pafajësisë, ashtu si edhe në roman, kufiri mes botës reale dhe asaj imagjinare nuk është gjithmonë i qartë. I gjithë arti i këtij romani qëndron tek pyetja që lexesit i bëjnë vetvetes: a e ka jetuar autori këtë, apo e ka imagjinuar? Pak a shumë unë bëra të njëjtën gjë me muzeun”.

Muzeu me sa duket është shumë i pëlqyer nga vizitorët:

“Është i mrekullueshëm. Është pasqyrim i jetës së brendshme dhe emocionale të Pamukut, si edhe i personazheve të librit. Po ashtu është diçka krejt e veçantë”.

Suksesi letrar në shkallë botërore i Pamukut, i atribuohet aftësisë së tij për të përshkruar përmes personazheve të tij melankolinë e Stambollit, dikur një kryeqytet perandorie, lavdia e të cilit u venit më pas.

Por vendndodhja e muzeut rrëfen një histori tjetër, atë të transformimit të Stambollit. Kur Pamuk bleu ndërtesën para 15 vjetësh, zona ishte e rrënuar dhe e varfër. Tani po bëhet me shpejtësi një nga zonat më moderne të qytetit, me galeri artesh dhe çmime të larta të godinave.

“Lexuesit e parë turq të brezit të ri më thanë ‘zoti Pamuk, Stambolli im është shumë më i gëzueshëm. Nuk është i trishtueshëm dhe melankolik’. Jam dakord me ta. Por mos u gënjeni nga 1 milionë të lumturit në qendër të qytetit që janë buzë Bosforit. Stambolli ka 13 milionë banorë. Ka qindra mijëra të papunë nëpër periferi që janë ende të varfër”.

Edhe politika ka ndryshuar për periudhën që përshkruan muzeu. Më së shumti ishte nën hijen e regjimit ushtarak. Një nga personazhet në librin e Pamukut, torturohet dhe kalon vite të tëra në burg.

Sot gjeneralët e ushtrisë janë në gjyq për grushte shteti dhe konspiracion. Pamuku vetë ka qenë dikur në shënjestër të një komploti, ku sipas prokurorëve organizatorët donin ta vrisnin për pikëpamjet e tij liberale. Përgjigjes nëse është optimist për të ardhmen e Turqisë, shkrimtari i përgjigjet i përmbajtur.

“Jam i kënaqur që ushtarët që përgatitën gjithë ato grushte shteti, që torturuan dhe i fyen intelektualët dhe popullin e këtij vendi, të paktën po hetohen. Eshtë diçka e domosdoshme për një shoqëri të hapur, liberale dhe demokratike. Por njëkohësisht unë jam i trishtuar dhe pesimist pasi aq shumë gazetarë janë në burgje”.

Sipas organizatave të të drejtave të njeriut, mbi 100 gazetarë janë të burgosur në Turqi. Qeveria i mohon këta shifra. Por vëzhguesit thonë se Turqia e re po e trajton mirë Pamukun. Emri i fituesit të çmimit Nobel nuk shfaqet më në gazeta për përndjekje nga qeveria, por për suksesin e tij. Muzeu i tij po vlerësohet nga media turke si një arritje tjetër e rëndësishme.

Permalink per 'Këngëtari legjendar Lionel Richie me albumin e ri Tuskegee'

07:44

Këngëtari legjendar Lionel Richie me albumin e ri Tuskegee

[Lajmi i Plote] Zeri Amerikes

Këngëtari legjendar Lionel Richie ka kaluar pesë dekadat e fundit duke krijuar këngë të paharruara pop. Siç njofton korrespondentja e Zërit të Amerikës Mary Morningstar, Lionel po merr një shtegëtim të ri muzikor me albumin e tij të fundit Tuskegee.

Lionel Richie i kthehet origjinës së tij nga Jugu në albumin e tij të ri Tuskegee. Albumi përfshin 13 këngë të famshme të tij, këtë herë të interpretuara me disa nga yjet më të mëdhenj të muzikës Country. Ata përfshijnë Little Big Town, Rascal Flatts, Tim mcGraw, Kenny Chesney dhe Jannifer Nettles e grupit Sugarland si dhe këngëtarët legjendarë country Kenny Rogers dhe Willie Nelson. Secilit prej tyre iu dha të zgjidhnin këngën që dëshironin të interpretonin dhe Lioneli i inkurajoi t’i këngonin këngët sikur të ishin krijimet e tyre.

Albumi e merr titullin nga qyteti i lindjes së këngëtarit. Ai përshkruan se si u rrit në Tuskegee të Alabamës.

Ishte ndoshta aq normale sa ç’mund të jetë jeta, veçse unë linda dhe u rrita në një kampus universiteti. Isha më shumë rreth akademikëve sesa kujtdo tjetër por e mira ishte se isha shumë pranë muzikës country. Muzika gospel, country dhe R&B ishin rreth meje në atë kampus të mrekullueshëm në Tuskegee.

Albumi Tuskegee u radhit i pari për nga shitjet dhe numri 2 në revistën Billboard 200. Shitjet në javën e parë arritën gati 199 mijë kopje, duke e bërë atë albumin më të mirë të Lionelit që nga viti 1986.

Promovimi i albumit Tuskegee përfshiu një ndalesë në festivalin Southwest në Austin të Teksasit. Disa mijëra njerëz morrën pjesë në shfaqje dhe për çudinë e Lionelit, një gjeneratë e re admiruesish të muzikës së tij ishte e pranishme. Kjo mund të mos kishte ndodhur në se Lioneli do të kishte dëgjuar disa ide që i dhanë për projektin e tij të fundit.

“Pata shumë sugjerime nga njerëz në biznesin e regjistrimeve, nga miqtë e mi si Lionel duhet të bësh një album me Gershwin, duhet të nderosh Cole Porter apo Nat King Cale. Kurse vetë mendova – përse të mos i rradhis këngët e mia me një variant country. Unë vetëm di si të jem unë. Nuk jam i mirë për rap. Në gospel jam qamet fare. Unë jam një djalë nga jugu. U mendova gjatë për këtë dhe mora përgjigjen e duhur.

Kënga e parë e albumit sjell bashkëpunimin e Lionelit me superstarin ndërkombëtar Shania Twain. Ajo është versioni country i hitit të vitit 1981 Endless Love.

Permalink per 'Artisti i ri Kip Moore hedh në treg albumin e parë'

07:35

Artisti i ri Kip Moore hedh në treg albumin e parë

[Lajmi i Plote] Zeri Amerikes

Albumi i këngëtari të ri Kip Moore ka shkrirë muzikën tradicionale kantri me muzikën rrok. Albumi i tij me titull “Up all the night” është ndër më të pëlqyerit për momentin, ndërsa ka marrë vlerësime shumë të mira nga kritika dhe nga adhuruesit e artistit të ri.

Albumi i parë i Kip Moorit me titull “Up all Night” ka risjellë lavdinë e muzikës së Georgias për shumë kritikë të muzikës. Chet Flippo, i cili shkruan në faqen e internetit të televizionit të muzikës kantri, thotë:”Nuk kam dëgjuar një interpretim kaq imponues dhe tërheqës që nga koha e këngëtarit Jamey Johnson”.

Historiani dhe gazetari Robert K. Oermann, i cili ka shkruar për revistën “Music Row” tha se “Për vite me rradhë kam kërkuar për një lidhje mes muzikës rrok dhe asaj kantri. Mendoj se e kam dëgjuar këtë vit. Emri i këtij muzikanti që e përcjell këtë muzikë është Kip Moore. Ai ka një tingull të guximshëm e të zjarrtë në zërin e tij. Tekstet e këngëve të tij janë të drejtpërdrejta. Mendoj se ai mund të jetë një Springstreen ende i papërpunuar”.

Kip Moore shkroi dhe ka bashkëpunuar në krijimin e 11 këngëve të albumit të tij me titull “Up all night”. Temat më të zakonshme të këngëve janë nga përvojat e këngëtarit të ri. Kip na thotë se çfarë ai do të që arrijë me albumin e tij të parë.

“Dua të krijojë adhuruesit e mi besnikë. Unë dua që përmes një albumi të flas, të bashkëbisedoj me ata që e dëgjojnë atë, ashtu sikurse flasim normalisht mes nesh. Kur isha më i ri unë dëgjoja muzikë e albume të tilla si Bruce Springstreen, Bob Segers apo Jackson Brownes. Kjo është arritja më e madhe, të bëj njerëzit që të lidhen emocionalisht mbas një kënge dhe kjo krijon ata që quhen adhuruesit besnikë”.

Muzika nuk ishte pasioni i parë për Kipin. Fillimisht ai ishte pjestar i skuadrës së basketbollit në shkollën e tij në Alabama. Më pas fitoi të drejtën që të luante golf për një tjetër universitet po në Georgia. Por ai thotë se muzika ka qenë gjithmonë në mendjen e tij. Mbasi kaloi disa muaj me miqtë e tij në Havai, Kip u kthye në Nashville në vitin 2004. Mbasi u kthye në qytetin e tij, producenti Brett James firomosi një marrëveshje me të, e cila çoi në një kontratë me kompaninë MCA Records.

Fillimisht ata nxorën këngën “Something’bout a truck” e cila ishte kënga që parapriu albumin “Up all night”. Kip thotë se kjo është kënga më autobiografike e albumit. Kjo këngë ka shënuar rreth 500 mijë kopje të shitura, ndërsa videoklipi i saj ka shënuar rreth 6 milion shikues në You Tube.

Permalink per 'Bruce Springsteen dhe grupi E Street kthehen në Festivalin e Jazzit në New Orleans'

07:53

Bruce Springsteen dhe grupi E Street kthehen në Festivalin e Jazzit në New Orleans

[Lajmi i Plote] Zeri Amerikes

Permalink per 'Dick Clark, njëri prej emrave më të famshëm të muzikës rock and roll'

08:01

Dick Clark, njëri prej emrave më të famshëm të muzikës rock and roll

[Lajmi i Plote] Zeri Amerikes

Dick Clark, ikona e industrisë së muzikës, i cili la gjurmët e tij si promovues dhe talent i muzikës, si personalitet televizioni dhe pronar i një perandorie komunikacionesh, vdiq këtë javë në moshën 82 vjeçare.

Ai nuk ishte këngëtar apo muzikant, Dick Clark ishte njëri prej emrave më të famshëm të muzikës rock and roll. Në vitet 1950-të dhe 60-të, programi i tij televiziv në orët e mbasdites, American Bandstand, ishte një element kryesor për adoleshentët në gjithë vendin, madje ai ndryshoi mënyrën se si amerikanët dëgjonin muzikën pop.

I lindur në Mount Vernon në periferi të qytetit të Nju Jorkut, Dick Clark u bë i njohur para se të përfundonte shkollën e mesme. Kariera e tij filloi në dhomën e postës së një radio-stacioni, që administrohej nga babai dhe xhaxhai i tij. Nuk kaloi shumë kohë dhe ai kishte një program në radio. Ai vazhdoi të drejtonte një program muzikor gjatë viteve të universitetit dhe pas përfundimit të studimeve ai u kthye në stacionin e vogël radiofonik të administruar nga familja.

Pas një viti, më 1952, ai arriti një sukses të madh, filloi të punonte për radiostacionin WFIL në Filadelfia të Pensillvanisë dhe shpejt u bë një prej drejtuesve më të njohur të programeve në atë qytet. Në atë kohë, radiostacioni WFIL kishte gjithashtu pronë një stacion televiziv, që transmetonte një program vallzimi për adoleshentët me titull “Bandstand” dhe brënda pak vjetësh zoti Clark u bë edhe drejtuesi i regullt i atij programi. Në vitin 1957, rrjeti televiziv ABC vendosi të transmetonte në gjithë vendin programin “Bandstand”, pasi Dick Clark i bindi drejtuesit e tij se një program vallzimi për të rinjtë do të gëzonte popullaritet në gjithë vendin.

“Isha shumë i ri dhe në atë kohë në Filadelfia programi “Bandstand” kishte një audiencë shumë të madhe. 65 për qind e njerzve e shikonin atë në Filadelfia dhe sfidoi të gjithë konkurencën. U thashë drejtuesve të ABC-së se ky program do të ishte i sukseshëm kudo. U kërkova të na jepnin 5 javë për ta provuar këtë. Dhe në gusht të vitit 1957 ata pranuan dhe rezultati është pjesë e historisë”.

Programi më vonë i njohur si “American Bandstand,” u bë një prej programeve televizive me jtë më të gjatë në histori, nga viti 1957 deri më 1987. Çdo artist i muzikës pop interpretoi në programin “American Bandstand” nga Jerry Lee Lewis dhe Jackson Five tek Princ dhe Talking Heads. Paul Anka e filloi karierën e tij në programin “American Bandstand” në vitin 1957 me këngën “Diana”.

Suksesi i tij i parë në televizion bëri që Dick Clark të merej edhe me aspekte të tjera të industrisë së argëtimit. Ai filloi të regjistronte dhe të publikonte muzikë, të cilën më vonë qeveria amerikane e shikoi si një konflikt të mundshëm interesi. Në atë kohë, rryshfetet ishin të përhapura në industrinë e muzikës dhe Dick Clark u bë objekt kryesor i një hetimi nga Kongresi të këtij aktiviteti ilegal. Ndaj tij u sqaruan të gjitha dyshimet, por rrjeti televiziv ABC i kërkoi atij të shiste firmat e regjistrimit dhe të publikimit në mënyrë që të mbante programin e tij televiziv.

Në vitin 1963 Dick Clark shkoi në Hollywood dhe programi “American Bandstand” e ndoqi atë atje. Shpejt ai krijoi firmën Dick Clark Productions dhe korri sukses në një numër programesh televizive, duke bërë që shumë njerëz të mendonin se ai ishte tepër i dhënë pas punës dhe i ishte bërë si sëmundje.

“Njerëzit më thonë se pse punoj kaq shumë, se kam bërë mjaft para dhe mund të dilja në pension kur isha fare i ri. Unë kam qënë me fat që të jetoj atë që për mua ishte fantazi në vitet e rinisë. Desha të isha në biznesin e radios në moshën 13 vjeçare, këtë e realizova kur isha 17 vjeç dhe nuk dua të ndaloj”.

Në vitin 1972, Dick Clark u bë sinonim i një prej festimeve më të mëdha të vitit kur filloi transmetimin “Dick Clark’s New Year’s Rockin’ Eve” natën e vitit të ri dhe shikimi i këtij programi u bë shumë shpejt një traditë vjetore për miliona amerikanë. Zoti Clark vazhdoi drejtimin e këtij programi deri në vitin 2004, kur pësoi një goditje në tru, që e la pjesërisht të paralizuar. Por pas një viti, Dick Clark u kthye në transmetim dhe megjithëse herë herë ai nuk fliste dot qartë, shumë njerëz përshëndetën guximin e tij.

Dick Clark fitoi çmime pa fund gjatë karierës së tij. Shpesh njerzit bënin shaka me të rreth paraqitjes së tij, që i siguroi edhe nofkën “adoleshenti më i moshuar i Amerikës”. Ai ia atribuonte paraqitjen e tij të re geneve të tij të mira dhe citohet të ketë thënë se “nëse dëshironi të dukeni më të rinj se mosha reale, zgjidhni me kujdes prindërit”.

Permalink per 'Artisti Eric Bib hedh në treg albumin me titull “Deeper in the well”.'

08:20

Artisti Eric Bib hedh në treg albumin me titull “Deeper in the well”.

[Lajmi i Plote] Zeri Amerikes

Permalink per 'Earl Scruggs dhe ndikimi i tij në muzikën kantri në SHBA'

07:52

Earl Scruggs dhe ndikimi i tij në muzikën kantri në SHBA

[Lajmi i Plote] Zeri Amerikes

Earl Scruggs është një muzikant i cili ka hyrënë historinë e muzikës kantri, pasi arriti të ndryshonte interpretimin në instrumentin e banxhos duke ndikuar kështu në tingëllimin modern të kësaj muzike.

Përpara Earl Scruggsit,shumica e interpretuesve të instrumentit të banxhos interpretonin vetëm me dy gishta në këtë instrument. Por kjo ndryshoi kur 21 vjeçari nga Karolina e Veriut iu bashkua grupit të Bill Monroes “Blue Grass Boys” në vitin 1945, dhe solli interpretimin me tre gishta të këtij instrumenti.

Përpara interpretimit të Earl Scruggs, banxhoja ishte një instrument që shpesh konsiderohej si risi në një grup, i cili luhej nga një instrumentist komik dhe jo profesionist. Por siç shpjegon Bela Flecjk, Earl Scruggs e ndryshoi këtë ide:

“Mendoj se ishte një kombinim i ritmit me gjuhën e bukur, muzikale të instrumentit. Ai kishte një teknikë të admirueshme. Kur ai interpretoi në Carnegie Hall të Nju JorKut, atë e quajtën Paganini i banxhos".

Në vitin 1948, Earl Scruggs dhe kitaristi Lester Flatt u shkëputën nga grupi i Bill Monrosë . Kjo cilësohet si një lëvizje brilante që iu lejoi atyre të ishin po aq të famshëm sa ish shefat e tyre në muzikës. Pjesa e parë e tyre me titull “Foggy Mountain Breakdown”, ishte pjesa më e famshme në botë për instrumentin e banxhos.

Në kohën kur Warren Beatty e përdori muzikën e tyre në filmin “Bonnie and Clyde” ata hynë në brezin më të njohur të muzikantëve të kohës. Ata ishin të ftuar në ngjarjet më të spikatura muzikore. Në vitin 1963 ata hodhën në treg këngën cauntry e cila u rendit e para në klasifikimet amerikane të kohës me titull ” The Ballad of Jed Clampett”.

Ndarja e dyshes solli dhe shuarjn e karrierës së Earl Scruggs, por mgjatë ai vazhdoi që të ishte ndër njerëzit dhe muzikantët e ftuar nëpër koncerte dhe ngjarje muzikore. Pakkush ka ndryshuar teknikën e interpretimit të një instrumenti si Earls Scruggs. Ndjekim tani pjesën e interpretuar prej tij me titull “Randy Lynn Rag”.

Permalink per 'Artisti John Pizzarelli hedh në treg albumin e tij të ri “Double Exposure”'